Gerecht EU: verwarringsgevaar tussen EM | BLEU en BLUE voor elektronische producten aangenomen

Gerecht EU 4 november 2026, IEF 23990; IEFbe 4382; T-493/25 (EM Microelectronic-Marin tegen EUIPO, O2 Worldwide). In deze zaak tussen EM Microelectronic-Marin en EUIPO, met O2 Worldwide als interveniënte, staat de vraag centraal of het woordmerk EM | BLEU verwarringsgevaar oplevert met het oudere Duitse woordmerk BLUE. EM Microelectronic-Marin heeft merkbescherming aangevraagd voor EM | BLEU, onder meer voor elektronische componenten, microchips, software en andere producten in klasse 9. O2 Worldwide heeft hiertegen oppositie ingesteld op basis van haar oudere Duitse woordmerken BLUE, BLUE 1 en BLUE ONE. De oppositieafdeling van EUIPO wees de oppositie aanvankelijk af, maar de kamer van beroep oordeelde dat sprake was van verwarringsgevaar tussen EM | BLEU en BLUE en weigerde bescherming van het aangevraagde merk in de Europese Unie.

Het Gerecht stelt voorop dat bij de beoordeling van het verwarringsgevaar rekening moet worden gehouden met de totaalindruk van de merken en hun onderscheidende bestanddelen. Volgens het Gerecht heeft het oudere woordmerk BLUE een normaal onderscheidend vermogen voor de betrokken producten. Dat de kleur blauw veelvuldig voorkomt bij elektronische producten, betekent niet dat de kleurnaam BLUE beschrijvend is voor deze producten. Ook is onvoldoende aangetoond dat BLUE binnen de elektronicasector een generieke aanduiding is geworden. Ten aanzien van het aangevraagde merk EM | BLEU oordeelt het Gerecht dat het verticale scheidingsteken ‘|’ een gebruikelijk typografisch teken is dat door het relevante Duitse publiek uitsluitend als scheiding tussen de bestanddelen EM en BLEU zal worden opgevat. Het teken heeft daarom nauwelijks betekenis voor de totaalindruk. Daarnaast heeft BLEU een zelfstandige onderscheidende rol binnen het aangevraagde merk. Het feit dat EM aan het begin van het merk staat, maakt dit bestanddeel niet automatisch dominant. Het Gerecht onderschrijft vervolgens het oordeel van de kamer van beroep dat de merken in visueel en auditief opzicht in geringe mate overeenstemmen. De bestanddelen BLUE en BLEU bestaan uit dezelfde vier letters, waarbij alleen de laatste twee letters in omgekeerde volgorde staan. Ook hebben zij dezelfde beginklank. De toevoeging EM en het verticale scheidingsteken zijn onvoldoende om deze overeenstemming weg te nemen. Begripsmatig stemmen de merken in gemiddelde mate overeen, omdat een niet te verwaarlozen deel van het relevante Duitse publiek zowel BLUE als BLEU zal opvatten als een verwijzing naar de kleur blauw. Bij de globale beoordeling van het verwarringsgevaar acht het Gerecht doorslaggevend dat de betrokken producten in klasse 9 identiek zijn. De geringe visuele en auditieve overeenstemming en de gemiddelde begripsmatige overeenstemming worden daardoor gecompenseerd. Ook het feit dat een deel van het relevante publiek bestaat uit gespecialiseerde afnemers met een hoog aandachtsniveau, sluit verwarringsgevaar niet uit. Het Gerecht bevestigt daarom het oordeel van de kamer van beroep dat sprake is van verwarringsgevaar in de zin van artikel 8 lid 1 onder b UMVo en verwerpt het beroep van EM Microelectronic-Marin. 

74      Although those considerations relate to the English language and not to the French language, in the present case, it is reasonable to take the view that a non-negligible part of the relevant German public will be able to establish a link between the French term ‘bleu’ and the German term ‘blau’ and, therefore, to understand that the first of those terms likewise refers to the colour blue. As the Board of Appeal stated in a sufficiently substantiated and convincing manner in the contested decision, the term ‘bleu’ is a basic word in the French language, which is commonly used and very similar to the equivalent English term ‘blue’ and the equivalent German term ‘blau’, which are understood by that public; moreover, the close relationship between those three terms is recognised by the case-law (see paragraph 72 above). Furthermore, such reasons are in themselves sufficient for that conclusion not to be called into question by the applicant’s claim that a German translation of the term ‘bleu’ as ‘pale blue’ is uncommon.

111    In the present case, first, it must be recalled that the goods at issue covered by the marks at issue are identical in respect of Class 9 (see paragraphs 51 and 52 above).

112    Second, for the reasons set out in paragraphs 53 to 105 above, the marks at issue have a low degree of visual and phonetic similarity and an average degree of conceptual similarity.

113    Third, in view of the normal degree of distinctiveness of the earlier mark (see paragraph 67 above), that low degree of visual and phonetic similarity and average degree of conceptual similarity of the marks at issue will be offset by the fact that the goods at issue are identical.

114    Fourth, and in the light of the foregoing considerations, the Board of Appeal was correct in finding in the contested decision that there existed a likelihood of confusion between the marks at issue so far as concerned the goods at issue, even in the case of a specialised public and notwithstanding the high level of attention of the relevant German public when purchasing those goods. The fact that the level of attention of that public is high does not mean that it may automatically be concluded that there is no likelihood of confusion, since all the other factors must be taken into account, and the finding that there exists a likelihood of confusion in the context of the goods at issue is all the more compelling for the fact that the relevant public is considered to pay an average level of attention (see, to that effect, judgment of 28 January 2026, TELOTRÓN, T‑203/25, not published, EU:T:2026:50, paragraphs 78 and 79).