18 nov 2026,
Gerecht EU: geen verwarringsgevaar tussen PRIMAVERA en PRIMA TERRA ondanks identieke waren
Gerecht EU 18 november 2026, IEF 24038; IEFbe 4402; ECLI:EU:T:2026:763 (Primavera Life/EUIPO - Fendi (PRIMA TERRA)). Het Gerecht van de Europese Unie heeft het beroep van Primavera Life GmbH tegen de afwijzing van haar oppositie tegen het woordmerk PRIMA TERRA verworpen. Fendi Srl is de rechtsopvolger van de onderneming die internationale merkbescherming voor PRIMA TERRA in de Europese Unie had aangevraagd voor onder meer parfums en cosmetica in klasse 3. Primavera Life stelde oppositie in op basis van haar oudere Uniewoordmerk PRIMAVERA, dat eveneens is ingeschreven voor onder meer parfumerieproducten en cosmetica. Volgens Primavera Life bestond verwarringsgevaar in de zin van artikel 8 lid 1 onder b van Verordening (EU) 2017/1001, omdat de merken visueel en fonetisch sterk overeenstemmen en betrekking hebben op identieke waren. De oppositieafdeling en vervolgens de kamer van beroep van het EUIPO wezen de oppositie af. Primavera Life stelde daarop beroep in bij het Gerecht en voerde onder meer aan dat beide merken verwijzen naar het concept van natuurlijke, cyclische vernieuwing en daardoor ook begripsmatig overeenstemmen.
Het Gerecht bevestigt dat de betrokken waren identiek zijn en de merken visueel en fonetisch hoogstens gemiddeld overeenstemmen, maar oordeelt dat geen verwarringsgevaar bestaat. Voor het Italiaanstalige publiek betekent PRIMAVERA onmiddellijk ‘lente’, terwijl PRIMA TERRA wordt begrepen als ‘eerste aarde’ of ‘land van oorsprong’. Het Gerecht verwerpt het betoog dat PRIMAVERA moet worden opgesplitst in ‘prima’ en ‘vera’ om een gemeenschappelijke betekenis vast te stellen. Voor het publiek dat PRIMAVERA als ‘lente’ begrijpt, neutraliseert het begripsmatige verschil de visuele en fonetische overeenkomsten. Voor consumenten die geen van beide merken begrijpen, is de begripsmatige vergelijking daarentegen neutraal. De kamer van beroep had voor deze groep dan ook ten onrechte een begripsmatig verschil aangenomen. Daarnaast had zij het Italiaanse woord ‘prima’ ten onrechte als een aanprijzende verwijzing naar uitmuntendheid beschouwd. Deze laatste fout betrof echter een aanvullende analyse en tastte het primaire oordeel niet aan. Ook de fout bij de begripsmatige vergelijking heeft geen gevolgen voor de uitkomst. Voor het publiek dat PRIMAVERA niet begrijpt, zijn de verschillen in structuur en totaalindruk voldoende om verwarringsgevaar uit te sluiten. PRIMAVERA wordt immers als één geheel waargenomen, terwijl PRIMA TERRA uit twee afzonderlijke woorden bestaat. Het gemeenschappelijke element ‘prima’ wordt in het oudere merk niet zelfstandig herkend. Het Gerecht verwerpt het beroep volledig en bepaalt dat beide partijen hun eigen proceskosten dragen.
74 The Board of Appeal was correct to find that the signs were not sufficiently similar in the overall impressions they produced, since the earlier mark PRIMAVERA was perceived as a single term, and that no element, such as a special character, hyphen or any other punctuation mark, was likely to lead that part of the relevant public to dissect the earlier sign into two elements, namely ‘prima’ and ‘vera’. It is therefore unlikely that the coinciding letters between the signs will be perceived separately from the differing elements. As the Board of Appeal correctly pointed out, the likelihood of confusion is particularly low when the overlapping part ‘prima’ is neither perceived independently within the overall impression given by the marks, nor recognised as a separate and independent element in the earlier mark. Accordingly, the signs differ both in their structure and in their composition (a single term as opposed to two terms separated by a space), despite some coincidences from a visual and phonetic perspective.
75 It follows from the foregoing considerations that the error of law found in paragraph 59 above had no impact on the outcome of the dispute, since the Board of Appeal correctly concluded, in its global assessment of the likelihood of confusion, that a likelihood of confusion could be ruled out in the present case. The single plea in law raised by the applicant must therefore be rejected as unfounded and, accordingly, the action must be dismissed.