Gerecht EU: geen nietigheid van merk lightoptics wegens onvoldoende bewijs van ouder auteursrecht en kwade trouw

Gerecht EU 7 oktober 2026, IEF 23916; IEFbe 4350; ECLI:EU:T:2026:644 (lightoptics). Salumanus heeft verzocht om nietigverklaring van het Uniebeeldmerk ‘lightoptics’, dat op naam van Heyoptics is ingeschreven voor onder meer glasvezelkabels, elektronische apparatuur en commerciële diensten in de klassen 9 en 35. Volgens Salumanus kan zij zich beroepen op een ouder auteursrecht op een overeenstemmend teken en heeft Heyoptics bij de merkaanvraag te kwader trouw gehandeld. Het verzoek is gebaseerd op artikel 60 lid 2 onder c en artikel 59 lid 1 onder b van Verordening (EU) 2017/1001 (UMVo). De nietigheidsafdeling van EUIPO wees het verzoek af, waarna ook de kamer van beroep oordeelde dat Salumanus onvoldoende had aangetoond dat zij bescherming kon ontlenen aan het Poolse auteursrecht. Het Gerecht bevestigt dat niet is bewezen dat Salumanus het betreffende teken vóór de merkaanvraag van 1 november 2021 heeft gecreëerd. De overgelegde e-mails, overeenkomsten, productfoto's en andere documenten tonen onvoldoende aan wie het teken heeft ontworpen en wanneer dit is gebeurd. Ook het feit dat Salumanus producten met het teken heeft verhandeld, bewijst niet dat zij de maker ervan is. Het Gerecht benadrukt dat degene die zich op een ouder nationaal auteursrecht beroept, onder meer het bestaan en de beschermingsomvang van dat recht en de inhoud van het toepasselijke nationale recht moet aantonen. Omdat Salumanus onvoldoende heeft bewezen dat zij het teken vóór de merkaanvraag heeft gecreëerd, hoeft het Gerecht niet verder te beoordelen of de verstrekte informatie over het Poolse auteursrecht toereikend is. De voor het eerst bij het Gerecht ingediende aanvullende e-mails worden bovendien niet-ontvankelijk verklaard.

Ook het beroep op kwade trouw slaagt niet. Het Gerecht benadrukt dat bij de beoordeling van kwade trouw alle relevante omstandigheden op het moment van de merkaanvraag moeten worden betrokken. De enkele omstandigheid dat twee ondernemingen in dezelfde sector actief zijn en vrijwel identieke tekens gebruiken, is onvoldoende om kwade trouw aan te nemen. Salumanus heeft niet aangetoond dat Heyoptics bij de merkaanvraag wist of had moeten weten van haar gebruik van het teken. Evenmin is voldoende onderbouwd dat het teken destijds bekendheid genoot of dat Heyoptics het merk heeft aangevraagd met de bedoeling de belangen van Salumanus op oneerlijke wijze te schaden. Het Gerecht merkt op dat ook omstandigheden die zich na de merkaanvraag hebben voorgedaan, aanwijzingen kunnen opleveren voor de bedoeling van de aanvrager op het moment van indiening. De overgelegde afbeeldingen van websites uit 2025 zijn daarvoor echter onvoldoende, omdat zij niet worden ondersteund door eerdere bewijzen die wijzen op een oneerlijke bedoeling op 1 november 2021. Ook is niet aangetoond dat Heyoptics heeft geprobeerd Salumanus het gebruik van het teken te beletten of haar toegang tot de markt te beperken. Het Gerecht oordeelt dat zowel het beroep op een ouder auteursrecht als het beroep op kwade trouw onvoldoende is onderbouwd en verwerpt het beroep van Salumanus.

67      First, it follows from the case-law cited in paragraph 48 above, concerning the ‘first-to-file’ principle, that the fact that the signs and goods at issue are identical or similar is not sufficient by itself to establish bad faith (see, to that effect, judgment of 6 March 2024, VF International v EUIPO – Super Brand Licencing (GEOGRAPHICAL NORWAY EXPEDITION), T‑639/22, not published, EU:T:2024:149, paragraph 44 and the case-law cited).

68      Furthermore, it follows from the analysis of the first plea in law that the evidence produced by the applicant in the course of the administrative procedure is not capable of establishing clearly and unequivocally that the applicant had created the sign at issue before the date of the application for registration of the contested mark. Contrary to what was submitted by the applicant, it has not shown that it could benefit from legal protection for that sign pursuant to Article 60(2)(c) of Regulation 2017/1001.

69      Consequently, the mere fact that the contested mark and the sign at issue are almost identical, and the fact that the applicant and the proprietor of the contested mark are active in the same sector, are not capable of establishing dishonest intentions on the part of the latter.

70      Secondly, it must be stated that the documents in Attachments 13 and 14 to the appeal before the Board of Appeal, consisting of notarised photographs of websites, by which the applicant intends to show that the proprietor of the contested mark appropriated its images bearing the sign at issue, are dated 14 January 2025.

71      In that regard, as found by the Board of Appeal, in essence, in paragraph 41 of the contested decision, the relevant time for determining whether there was bad faith on the part of the proprietor of the contested mark was the time of filing the application for registration, namely 1 November 2021 (see, to that effect, judgment of 11 June 2009, Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli, C‑529/07, EU:C:2009:361, paragraph 35).

72      It must be stated that the applicant does not put forward any argument explaining what the evidential value of those documents, dated 14 January 2025, might be in order to establish bad faith on the date of the application for registration of the contested mark, on 1 November 2021. In addition, the date on which the applicant supposedly published the images in question on its website is not apparent from its written observations and the time when the proprietor of the contested mark could have obtained knowledge thereof is therefore uncertain.

73      Accordingly, that evidence subsequent to the date of the application for registration of the contested mark, which moreover does not corroborate any evidence prior to that date capable of serving as an indication of the dishonest intention of the proprietor of the contested mark at that time, is insufficient to establish such an intention.

74      Thirdly, the applicant’s argument that the proprietor of the contested mark registered that mark in order to exploit the applicant’s achievements and to cut off the applicant’s access to the market is not substantiated and must be rejected. Indeed, as follows from the reasoning set out in paragraphs 59 to 64 above, the applicant has not shown that the sign at issue enjoyed a reputation from which the proprietor of the contested mark could have benefited. Moreover, it is not apparent from the material in the case file that the proprietor of the contested mark tried to prevent the applicant from using the sign at issue or to cut off the applicant’s access to the market in another way.

75      It follows from all of the foregoing that the Board of Appeal did not err in its assessment in finding that the arguments and evidence adduced by the applicant were not sufficient to show that the proprietor of the contested mark had acted in bad faith on the date of the application for registration of that mark.

76      It follows that the pleas put forward by the applicant in support of its claim, both for annulment and for alteration, are not well founded and that the action must be dismissed in its entirety.